படத்தில் சித்தரித்துள்ள கதாபாத்திரங்கள் நிகழ்வுகள் பெயர்கள் அனைத்தும் கற்பனையே.
உயிருள்ள அல்லது மறைந்த எவருடனாவது ஒற்றுமை தோன்றினால், அது முற்றிலும் தற்செயலானது.
நேற்று இரவு, நான் தற்கொலை செய்து கொள்ள நினைத்தேன்.
இதெல்லாம் ஒன்றுமே தேவையில்லை என்று தோன்றியது.
ஆனால் பின்னர் உங்கள் முகம் என் கண்முன்னே தோன்றியது.
நான் இல்லாமல் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?
ஆய்ஷா, கண்ணே, வாழ்க்கை உனது புத்தகத்தை போலல்ல
எப்போது வேண்டுமானாலும் நீ முற்றுப்புள்ளி வைப்பதற்கு.
இல்லை.
இல்லை, கண்ணே.
உனக்கு திருமணத்தில் விருப்பம் இல்லையென்றால், என்னிடம் சொல்லியிருக்கலாம்.
அந்த சம்பவம் நடந்து ஏழு வருடங்கள் ஆகிறது.
ஏழு மோசமான வருடங்கள், ஆய்ஷா!
உனக்கு என்ன பிரச்சினை?
தனியாக எத்தனை காலம் உன்னால் வாழ முடியும்?
எனக்கு வயதாகிறது.
-என்னால் வெறும்... -நேற்று நான் தயாரான போது...
என்னை சுற்றியிருந்த அனைவரும் சந்தோஷமாக இருந்தனர்.
ஆனால் எனக்கு, அது ஒரு பதட்டமான சூழலாகவே தோன்றியது.
உண்மையில், எனக்கு திணறியது, மூச்சு விடுவதற்கே கஷ்டமாக இருந்தது.
என்னுடைய முழு வாழ்வும் இந்த ஒரு கேள்வியையே சுற்றி வருகிறது.
அவர் ஏன் வரவில்லை, அப்பா?
ஆய்ஷா, இல்லை. இல்லை, கண்ணே.
-அவர் ஏன் வரவில்லை, அப்பா? -போதும், கண்ணே.
அதை நிறுத்து.
ஒன்றும் நடக்கவில்லை. ஒன்றும் நடக்கவில்லை.
-ஒன்றும் நடக்கவில்லை. -என்னை மன்னியுங்கள்.
-என்னை மன்னியுங்கள். மன்னியுங்கள், அப்பா. -இல்லை, இல்லை.
-நான் உங்களை அவமானப்படுத்திவிட்டேன். -இல்லை, இல்லை.
-என்னால் அதனுடன் ஒத்துப் போக முடியவில்லை. -இல்லை.
என்னை மன்னியுங்கள்.
யாராவது என்ன நினைப்பார்கள் என்பதில் எனக்கு அக்கறையில்லை.
எனக்கு இதை மட்டும் சொல்...
சொல்.
உனக்கு வாழ்க்கையில் என்ன வேண்டும்?
எனக்கு சொல்.
அப்பா...
ஆமாம்.
நான்...
இந்த இடத்திலிருந்தும் சூழ்நிலையிலிருந்தும் வெகு தூரம் செல்ல வேண்டும்.
-எனக்கு 24 மணிநேர அவகாசம் தருவீர்களா? -நிச்சயமாக, மகளே.
நிச்சயமாக. ஏன் முடியாது?
உனக்கு எங்கே போகவேண்டும் என்று மட்டும் சொல். நான்...
நான் இப்போதே விமான பயணச்சீட்டுகளை பதிவு செய்கிறேன். வெறும்...
தில்லியில் உன் புத்தக வாசிப்பு நிகழ்ச்சியை மட்டும் ரத்து செய்து விடு.
இல்லை, அப்பா.
அது முக்கியமானது.
நான் எத்தனை காலம் தான் என்னுடைய கடந்த காலத்திலிருந்து ஓடுவது?
தயவு செய்து.
நான் பேசிக்கொண்டிருப்பது ஒரே புத்தகத்தில் பிரபலமான உடைந்த இதயத்துடன் இருப்பவளிடமா
யார் பின்னர் வாழ்நாள் முழுதும் சந்தோஷமாக இருந்தாளோ அவளிடம்.
ஆமாம், அவளிடமே தான் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள்.
நீ சமீருடனான உன் திருமண நிச்சயத்தை நிறுத்தி விட்டாய் என்று கேள்விப்பட்டேன்.
திருமணம் எனக்கு சரியானதல்ல.
நான் மறுபடியும் அதே தவறை செய்ய முடியாது.
உனக்கு திருமணம் செய்ய விருப்பமில்லை எனில் உன்னுடைய அடுத்த புத்தகத்தை தொடங்கு.
என்னால் அது முடியாது.
மடிக்கணினியை திறக்கும்போதே, மீண்டும் அதே சூழ்நிலையில் நான் இருப்பதைப் பார்க்கிறேன்.
அதே கேள்வி...
உண்மை என்னவென்றால், ஆய்ஷா, அவன் உன்னை காதலித்ததேயில்லை.
அவன் உன்னை காதலித்ததேயில்லை.
அவள் எனது தொடர்பை துண்டித்துவிட்டாள்.
ஆமாம், அம்மா.
மகனே, மகனே...
சரி, நிச்சயமாக, அம்மா.
சரி, நாம் போகலாம்.
வாருங்கள்.
அம்மா!
புல்டி, நீ இப்போது வரவில்லையெனில், உன்னை ரயில் நிலையத்திலேயே விட்டுவிடுவேன்.
ஆனால், அம்மா, என் காலணி...
-காலணிக்கு என்ன? -கயிறு மீண்டும் கழன்று விட்டது.
உன் காலணி கயிறுகள் ஏன் எப்போதும் அவிழ்ந்து விடுகின்றன?
அதனை நீ ஏதேனும் செய்திருப்பாய். நான் உனக்கு ஓராயிரம் முறை சொல்லியிருக்கிறேன்...
நீ சிரிக்கிறாயா.
வா, நட.
அடச்சே, சிகரெட்டுகளை மறந்துவிட்டேன்.
ப்ரதான்? மிசஸ். ப்ரதான்.
மிஸ்...
ஓ, என்னை மன்னியுங்கள்.
மிஸ். ஆய்ஷா ப்ரதான். இருக்கை எண். 15.
ஏதேனும் பிரச்சினையா?
பிரச்சினை எதுவும் இல்லை, மேடம். ஒரு சிறிய வேண்டுகோள்.
என்ன வேண்டுகோள்?
-இது மிஸ்டர் அண்டு மிசஸ் சிங். -ஹலோ.
புதிதாக திருமணம் ஆனவர்கள்.
பிரச்சினை என்னவென்றால் அவர்கள் இருவர் மட்டும் அமரும் கூபேயில் பதிவு செய்தனர்.
ஆனால் எதனாலோ, அவர்களுக்கு நால்வர் அமரும் கூபேயில் இடமளிக்கப்பட்டுள்ளது.
இது, ஒருவேளை கணினி பிழையினாலோ அல்லது முகவரின் தவறாலோ ஏற்பட்டிருக்கலாம்.
ஆனால் அவர்களின் முதல் பயணம் கெட்டுவிட்டது.
அதனால் எங்களுடைய கோரிக்கை யாதெனில் உங்களால் முடிந்தால்...
தயவு செய்து, மேடம்.
சரி.
சரியா, மேடம். நன்றி. நீங்கள் நன்றாக ஒத்துழைத்திருக்கிறீர்கள்.
நன்றி சொல்லுங்கள்.
-நன்றி. -சாவியை குளிர்பெட்டியின் மீது வைத்தேன்.
வாருங்கள், மேடம்.
ஆமாம், நாங்கள் அமர்ந்து விட்டோம்.
இல்லை, பிரச்சினை எதுவும் இல்லை. ஆமாம், நாங்கள் வசதியாக இருக்கிறோம்.
ஆமாம், கண்டிப்பாக.
ரெயில் கிளம்பியதும் நாங்கள் உணவருந்துவோம்.
எப்போதும் சாப்பிடுவோமே, அதயே தான் இன்றும் சாப்பிடுகிறோம்.
-உருளைக்கிழங்கும் பூரியும். -இறைச்சி கபாபும் ரவை அல்வாவும்.
அவளுக்கு எல்லாம் தெரியும்.
இல்லை.
ஆமாம்...
ஹஸ்ரத் நிசாமுதின் எக்ஸ்ப்ரெஸ்
இதை நீ வைத்துக் கொள்.
பயணி எண். 4 யார்?
-இதோ இவர் தான். -இதோ இவர் தான்.
சிறப்பு.
அவருக்கு கம்பளி தேவைப்படுமா?
உடனே கொண்டு வருகிறேன்.
என்ன இது?
திரு. கோபக்காரர் சிரித்து விட்டார்.
-வாழ்த்துக்கள். -வாழ்த்துக்கள்.
அனு.
என்ன?
என் பெயர் அனு. நான் அனு.
ஆய்ஷா.
ஆய்ஷா... அனு.
இரண்டு பெயரின் தொடக்கமும் அ? என்ன ஒரு ஒற்றுமை.
இல்லையா, கண்ணே?
இது என்னுடைய மகள், புல்டி.
புல்டி, அவர்களுக்கு ஹை சொல்.
ஹை, ஆன்டி.
ஹை.
உண்மையில், நான் மலாடில் உள்ள வீட்டிலிருந்து கிளம்பிய நேரத்திலிருந்து,
கழிவறைக்கு செல்ல தோன்றியது.
ஆனால், பாருங்கள், புல்டி...
தயவு செய்து, அவளை சிறிது நேரம் பார்த்துக்கொள்கிறீர்களா?
நான் உடனே திரும்பி வருகிறேன். நன்றி.
எதனால் என் பெயர் புல்டி என வைக்கப்பட்டது என்று தெரியுமா?
எதனால்?
ஏனென்றால் நான் எப்போதும் ஏதாவது குறும்பு செய்து கொண்டேயிருப்பேன்.
ஆனால் என் அப்பா எப்போதும்...
உனக்கு ஒரு விளையாட்டு விளையாட வேண்டுமா?
என்னது?
உன் முழங்கையை உன்னால் முத்தமிட முடியுமா?
முடியும்.
எனக்கு செய்து காட்டு.
அம்மா!
-அம்மா. -என்ன ஆயிற்று?
ரெயில் போகிறது.
-அம்மா! -உன் அம்மா கழிவறையில் இருக்கிறார்கள்.
அம்மா...
-புல்டி. -அம்மா!
புல்டி.
-அம்மா, நீங்கள் எங்கே போனீர்கள்? -எதற்கு வருத்தப்படுகிறாய்?
-இங்கேயே தான் இருந்தேன், கண்ணே. ரயிலில். -மன்னிக்கவும்.
மன்னியுங்கள்.
கண்ணே, என்னை மன்னித்துவிடு.
-இவள் தொல்லை செய்யவில்லை என எண்ணுகிறேன். -இல்லை.
-அம்மா! -என்னை மன்னித்துவிடு.
-மிகவும் நன்றி. -பிரச்சினை எதுவும் இல்லை.
-நாம் அப்பாவிடம் பேசலாமா? -வேண்டாம்.
நன்றி.
நீங்கள் நலமா?
ஆமாம்.
நீங்கள் சோகமாக தோன்றுகிறீர்கள்.
ஒரு சோகத்தால் தான் மற்றொரு சோகத்தை அறிய முடியும்.
வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
ஆமாம். ஆமாம், ரயில் கிளம்பி விட்டது.
இல்லை, அது ஒரு பெண்.
புல்டி அவருடன் இப்போதே நன்றாக பழகி விட்டாள்.
ஆமாம்.
நாங்கள் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் உணவருந்துவோம்.
ஒரு நொடி. புல்டியுடன் பேசுங்கள்.
-அப்பாவுக்கு ஹலோ சொல். -அம்மா, இன்னும் எவ்வளவு நேரம்
அப்பாவிடம் நீங்கள் பேசுவீர்கள்? எனக்கு பசிக்கிறது.
இரண்டு நிமிடங்கள், கண்ணே. உனக்கு உணவு அளிக்கிறேன். இன்னும் இரண்டே நிமிடங்கள்.
தேவ், நாங்கள் உணவருந்திய பின்னர் உங்களை அழைக்கட்டுமா?
இல்லையென்றால் இவள் எனக்கு விரிவுரையாற்றத் தொடங்கி விடுவாள்.
சரி, பை.
உனக்கு உணவு அளிக்கிறேன், சரியா.
நீங்கள் அர்ஜுனிடம் பேசினீர்கள், இல்லையா?
என்ன?
அர்ஜுன்.
அவர் தொலைக்காட்சியில் இன்னும் வெண்மையாக தோன்றினார்.
உங்களுக்கு தெரியுமா, நான் நிறைய பணம் செலவழித்தேன்
இறுதிச் சுற்றில் அவர் வெற்றி பெற.
ஒவ்வொரு அத்தியாயங்களிலும் நான் அவருக்கு வாக்களித்தேன்.
பைத்தியக்காரத்தனம்.
சொல்லுங்கள், உங்களுக்கு நான் உணவு பரிமாறவா அல்லது நீங்களே பரிமாறிக் கொள்வீர்களா?
உணவு வேண்டாம், ஆனால் நன்றி.
என்ன ஆயிற்று, கண்ணே?
நன்றி.
வாவ்...
உங்களுக்கு தெரியுமா, கபாபுகள் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமானது.
அதை ஒருபோதும் யாருக்கும் கொடுக்கமாட்டாள்.
அவளுக்கு உங்களை பிடித்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.
என்னுடைய நாத்தனாருக்கு மூன்று வகைகள் மட்டுமே சமைக்கத் தெரியும்.
எனவே யாரேனும் ரயிலில் பயணம் செய்தால்,
அவள் அந்த மூன்று உணவு வகைகளும் தயார் செய்துவிடுவாள்.
கேட்காமலேயே.
உண்மையில், அவளுடைய மாமனாருக்கு சமீபத்தில் தான் இதய அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டது.
அவளுக்கு நிறைய பிரச்சினைகள் இருந்தன.
அவளுடைய குழந்தை பிறந்து எட்டு மாதங்களே ஆகிறது.
அதனால் நான் அவளுடன் ஒரு மாதம் தங்கியிருந்தேன்.
அதற்கு முன் என் அம்மாவும் கூட ஒரு மாதம் அவளுடன் தங்கியிருந்தார்.
உங்கள் அம்மா உங்கள் நாத்தனாருடன் தங்கியிருந்தார்களா?
ஓ, இல்லை, என் பெற்றோர் ரூர்கியில் வசிக்கிறார்கள்.
என்னுடைய மாமியார்.
ஓ.
உண்மையில், அவர் மிகவும் ஆதரவானவர்.
அவர் இருந்தால், எனக்கு எல்லாமே மிகவும் எளிதாக இருக்கும்.
நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள்? நீங்கள் டில்லியில் வசிப்பவரா?
மும்பை.
அப்படியா...
பின் எதற்காக டில்லிக்கு போகிறீர்கள்?
எனக்கு ஒரு புத்தக வாசிப்பு நிகழ்ச்சி இருக்கிறது.
நீங்கள் ஒரு புத்தகத்தை வாசிப்பதற்காக டில்லிக்கு போகிறீர்களா?
நான் தான் அந்த புத்தகத்தை எழுதியவள்.
ஓ, அப்படியெனில் நீங்கள் ஒரு எழுத்தாளர். நல்லது.
டில்லியில் எங்கே?
டெஃப் கால்.
டிஃபென்ஸ் காலனி.
ஓ, அப்படியா.
நாங்கள் பழைய டில்லியில் வசிக்கிறோம்.
உண்மையில், என் கணவரின் குடும்பம் தொடக்க காலத்திலிருந்தே அங்கே வசிக்கிறது.
அந்த இடத்திலேயே எங்களுடைய வீடு மிகவும் பிரபலமானது.
உண்மையில், அந்த இடம் எங்களுடைய பெயரினாலே அறியப்படுகிறது.
நேதாஜி மேனர்.
ஒருநாள் நீங்கள் வரவேண்டும். அது ஒரு சிறந்த இடம்... ஓ...
புல்டி, என்ன ஆனது?
-அம்மா... -வெறும் சுரங்கப் பாதை, கண்ணே. ஒன்றுமில்லை.
அம்மா இங்கே இருக்கிறேன்.
பயப்படாதே.
நீ ஒரு துணிச்சலான பிள்ளை.
பழைய டில்லியின் இதயம், இது தான் நேதாஜி மேனர், அதன் இதயம்...
இப்போதும் துடிக்கிறது...
எங்களுடைய மூச்சில்.
இது மீதமுள்ள மேனர்களில் ஒன்றாகும்,
குடும்பத்தினரால் விட்டுச்செல்லபடாமல் இருப்பதில்.
நண்பர்களே...
என்னுடைய வீட்டிற்கு உங்களை வரவேற்கிறேன்.
சரி, நண்பர்களே, எது என்னுடைய தங்கை, ரேணு,
இந்தியாவின் வருங்கால ரைசிங் ஸ்டார்.
இல்லை! வருங்கால ரைசிங் சூப்பர்ஸ்டார்.
சரி! ஓ!
ஆனால் மிகவும் முக்கியமானது...
நீங்கள் அந்த சுவர்களை பார்க்கிறீர்களா?
இந்த சுவர் 1858ல் கட்டப்பட்டது.
ஆனால்...
-அவன் மிகவும் அழகாக இருக்கிறான். -நீ என்ன செய்கிறாய்?
ஒவ்வொரு செங்கல்லும் முன்னை விட இளமையாக இருக்கிறது.
ஒவ்வொரு...
உனக்கு என்ன பிரச்சினை?
-என்ன? -ஒவ்வொரு கல்லும்...
ஒவ்வொரு கல்லிற்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது.
-உங்களால் கேட்க முடிகிறதா? -ஆமாம்.
வாருங்கள்.
சரி, நண்பர்களே, எல்லோரும் என்னை தொடர்ந்து வாருங்கள்.
கவனமாக நடந்து வாருங்கள்.
யாறாவது என்னை ஏதேனும் கேள்வி கேளுங்கள்.
இந்த கைப்பிடிகள் மிகவும் பலமாக இருக்கிறது.
அவை செதுக்கப்பட்டுள்ளது.
கவனமாக நடந்து வாருங்கள், ஒவ்வொருவராக.
இது தான் முதல் தளம்.
இந்த தளத்தில் உள்ள அனைத்தும் பழமையானவை.
உங்களுக்கு பின்னால் உள்ள இந்த படம் என்னுடைய தாத்தாவின் விருப்பமானதாகும்.
ஏனெனில் அது 1857ஐ சேர்ந்தது,
யுத்தம் நடந்த போது.
அப்போது ஒரு மாபெரும் புரட்சி நடந்தது.
-என்ன? -எல்லா நிலையிலும் புரட்சியாக இருந்தது.
-நான் இங்கே எனது புத்தகத்தை எழுத வந்தேன், -மங்கள் பாண்டே அதனை தொடங்கினார்.
-உன்னைப்போல் வழிவதற்கு அல்ல. -மிகச்சரியாக, மிகச்சரியாக
-வாருங்கள். -அவ்வளவு தான்.
எனவே, அந்த காலம் முதல், இன்று வரை...
சரி! வாக்கு அளித்ததன்படி, நண்பர்களே,
இந்த சுற்றுலா ஒரு பாரம்பரிய மாத்துர் குடும்ப உணவுடன் முடிய வேண்டும்.
அதனால்...
நண்பர்களே, உங்களுக்கு நான் அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன், நமது சமையல் வல்லுநர்,
மற்றும் என் தாய்...
மிசஸ். கமலா மாத்துர்!
வாருங்கள், தோழர்களே.
இது தான் எங்கள் குடும்பத்தின் சிறப்பு மிக்க புதினா சட்னி.
புதினா சட்னி.
இதில் கொத்துமல்லி இலை, பூண்டு, இஞ்சி, முதலானவை சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.
-அவன் கவர்ச்சியாக இருக்கிறான். -இது இனிப்பும் உரைப்பும் சேர்ந்த சுவை.
இதை உண்பதற்கு ஒரு சிறப்பு முறை இருக்கிறது. அது என்னவென்று நான் சொல்கிறேன்.
நீங்கள் செய்ய வேண்டியது, சட்னியில் முக்க வேண்டும்.
அவன் கவர்ச்சியாக இல்லை.
அவன் கவர்ச்சியாக இருக்கிறான்.
அவன் கவர்ச்சியாக இல்லை.
அவன் கவர்ச்சியாக இருக்கிறான்!
உங்களுக்கு ஏதேனும் உதவி வேண்டுமா?
ஹாட்.
இது காரமாக இருக்கிறது.
-உணவு. -சரி.
தண்ணீர் குடியுங்கள்.
எதனால் நேதாஜி மேனர்?
உங்கள் குடும்பத்தில் யாரேனும் பிரபலமான தலைவர் இருந்தாரா?
-ஏனெனில்... -இந்த வீடு முன்னர் அழைக்கப்பட்டிருந்தது
-மாத்துர் நிவாஸ் என்று. -ஆமாம்!
ஆனால் நேதாஜி இங்கே வசிக்க வந்தது முதல்,
இந்த பெயர் நிரந்தரமாகிவிட்டது.
-நேதாஜி? -ஆமாம், பாருங்கள்...
நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ்.
மீண்டும் தொடங்கிவிட்டான்.
1934, டிசம்பர் 16ம் தேதி இரவு.
சர்க்கரைவள்ளிக் கிழங்கு மற்றும் சுதந்திரத்தின் மணம்
காற்றில் எங்கும் பரவிக் கொண்டிருந்தது.
நேதாஜி ஆஃப்கானிஸ்தானிற்கு பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது.
எதிரிகளின் வேட்டையாடும் கண்களில் இருந்து ஒரு இரவு தன்னை காக்க வேண்டியிருந்தது.
அப்போது...
பாபுராம் கதவை தட்டினார்.
இல்லை, அவர் வந்தது பாலில் செய்த இனிப்புகளை விற்பதற்கு அல்ல.
அவர் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸை தன்னுடன் அழைத்து வந்தார்.
அண்ணா, பூரிகள்.
அன்று முதல் மாத்துர் நிவாஸ் நேதாஜி மேனர் ஆனது.
நீங்கள் சரித்திர ஆர்வலரா?
அண்ணன் பி ஹெச் டி படித்தவர்.
இரண்டு வருடத்திற்குள், துணை பேராசிரியரிலிருந்து வரலாறு பாடத்தின்
முதன்மை பேராசிரியராக பதவி உயர்வு பெற்றார்.
ஆனால் பாருங்கள், என் சகோதரன் விரும்பியது
சம்பளத்தை விட பழைய இருப்பிடங்களை.
அம்மா, அண்ணன் என்ன சொல்வார்?
ரெட் ஃபோர்ட்டின் சுவர்களில்...
சரித்திரத்தின் மணம் வீசுகிறது.
கிறுக்குப் பையன்.
நீங்கள் பாருங்கள்...
மனிதனின் தேர்வுகள் தான்...
அவன் யார் என்பதை முடிவு செய்கிறது.
அப்படித் தானே அப்பா சொல்வார், மிசஸ். மாத்துர்?
மேலும், நான் இதை தேர்ந்தெடுக்காவிட்டால்,
உங்களையெல்லாம் நான் சந்தித்திருக்க முடியாது.
நான் சொன்னது போல...
அவர் கவர்ச்சிகரமானவன்.
நீங்களும் நேதாஜி மேனரை பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள்.
அனைடா.
தொலைபேசியை எடு.
தயவு செய்து, அனைடா.
தொலைபேசியை எடு.
அவன் அவளை மிகவும் காதலித்தான்.
அர்ஜுன் குயின், மெட்டாலிகா மற்றும் ஏஸி டிஸி முதலியவற்றின் ரசிகன் ஆனான்.
கிறுக்கு பையன் குமார் சானுவின் பாடல்களை பாடி அவளை கவர்ந்தான்.
உண்மையாகவா, நண்பா? எந்த பாடலைப் பாடினான்?
ஒருவர் சுவாசிக்க வேண்டியதைப் போல்...
ஓ, ரெட்ரோ.
ஒருவர் சுவாசிக்க வேண்டியதைப் போல்...
-ஹை. -ஹை.
ஹேய்.
ஓ, ஹை.
நீங்கள் இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?
எனக்கு உங்களிடம் பேசவேண்டும்.
ஓ, ஆனால் என் சுற்றுலா சிறிது நேரத்தில் தொடங்கவிருக்கிறது, எனவே...
ஆமாம், எனக்கு தெரியும். நான் தான் பதிவு செய்தேன்.
மறுபடியுமா?
டில்லியின் மீது அத்தனை விருப்பமெனில் ஒரு புத்தகத்தை சிபாரிசு செய்கிறேன்.
ரசா ருமியின் டெல்லி பை ஹார்ட்.
டெல்லியையும் நான் விரும்புவேன்.
மற்றவர்கள் விரைவில் இங்கே வந்து விடுவார்கள்.
யாரும் வரப்போவதில்லை.
என்ன?
நான் மட்டும் தான்.
இல்லை. வரவிருப்பவர்கள் லாரா, கேபி, ஷீலா...
சேட்டு, டீக்கே, ரானு.
அனைவரும் நான் தான்.
நீங்கள் முற்றிலும் பித்து பிடித்தவர்.
நான், உண்மையில் பித்து பிடித்தவள் அல்ல.
நான் ஒரு எழுத்தாளராக விரும்புபவள், அதனால் சிறிது அலட்டல் தேவையாக இருக்கிறது.
நாம் அமர்ந்து பேசலாமா?
-வணக்கம், ஐயா! -வணக்கம்!
உங்களுக்கு இந்த குறுகிய சந்துகளை பிடிக்குமா?
மிகவும் பிடிக்கும். உங்களுக்கு?
என்னுடைய கோணத்திலிருந்து பாருங்கள்.
எல்லாம் நெருக்கமாக இருக்கிறது.
அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நலம் விசாரிக்கிறார்கள்.
பழைய வீடுகள்...
ஆனால் இணைக்கப்பட்ட கூரைகள்,
அதிகமாக வளர்ந்த கைப்பிடிச்சுவர்கள்.
மேலும் கூச்சல் குழப்பம்.
வாசனை பொருட்களின் நறுமணம்.
மேலும்...
மேலும்?
அந்த கொதிக்கும் தேநீர்,
அந்த கூடுதல் இனிப்புச் சாறு.
அந்த வெற்றிலை போடும் பெண்மணி,
அந்த பலூன்காரர்.
இதெல்லாம் வெறும் முளைத்து வந்த சந்துகள் அல்ல.
இது என் வீடு.
நீங்கள் எப்படி எல்லாவற்றையும் இவ்வளவு அழகாக மாற்றுகிறீர்கள்?
அது...
அதன் காரணம் என் தந்தை.
அவர் தினமும் என்னை தோளில் ஏற்றிக்கொண்டு இந்த தெருக்களில் சுற்றிக் காண்பிப்பார்.
எல்லா ஞாயிற்றுக் கிழமைகளிலும்,
ஒவ்வொரு நினைவுச்சின்னங்களுக்கும் அழைத்துச் சென்று அதன் வரலாற்றை எனக்கு சொல்வார்.
உங்களுக்கு தெரியுமா, இப்போதும் நான் இந்த சுற்றுலாக்களை நடத்தும்போதும்
மக்களை என் உலகில் ஈடுபட வைத்து, அவர்களுக்கு என் கதையை சொல்லும்போதும்,
என் தந்தை என்னுடன் இருப்பதாக உணர்கிறேன்.
அந்த உணர்வே என்னை மீண்டும் வாழ வைக்கிறது.
இங்கே வாருங்கள், இங்கே வாருங்கள்.
சிரியுங்கள்.
அலைபேசிகள் அடிக்கடி காணாமல் போய்விடும்.
-இது எப்போதும் என்னுடன் இருக்கும். -சரி.
எனக்கு பைத்தியம் என்று நினைக்கிறீர்கள் அல்லவா?
இல்லை.
-சிறிது. -ஏன்?
அது...
நீங்கள் ஒரு அறிமுகமில்லாதவருடன் ஊர் சுற்றிப் பார்க்கிறீர்கள்.
அப்படிச்செய்ய உங்களுக்கு சிறிது கிறுக்குத்தனம் வேண்டும்.
அறிமுகமில்லாதவரா?
பெயர், தேவ் மாத்துர்.
முகவரி, நேதாஜி மேனர்.
சரி.
நாம் மறுபடியும் அந்த நடைப்பயணம் மேற்கொள்வோமா?
சரி, கண்டிப்பாக!
வாருங்கள்.
நான் தொடர்பு வைத்துக் கொள்வதில் சிறந்தவள் அல்ல.
அதனால் என்னை நினைவில் வைத்திருக்கவேண்டாம்.
சரி.
செய்யமாட்டேன்...
நினைவில் வைத்துக்கொள்ள மாட்டேன்.
என் ஜலேபி.
உங்களுக்கு என்னைப் பார்த்தால் ஜலேபி போலவா தோன்றுகிறது?
இல்லை.
ஆனால் நீ இனிமையானவள்.
அடச்சே.
அனைடா.
ஆய்ஷா, 13 மிஸ்டு கால்களா?
என்ன ஆனது? உனக்கு சிறிது இடைவெளி வேண்டும், சரியா?
-அனைடா, கேள். -என்ன ஆனது?
எனக்கு நேர்ந்ததை கேட்டால் நீ நம்புவாயா?
என்ன நடந்தது?
-தேவ்... -அவனுக்கு என்ன?
தேவ்...
தேவின் மனைவி.
நான் ரயில் பெட்டியில் தேவின் மனைவியுடன் இருக்கிறேன்.
என்ன?
நான் ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கிறேன், ஆய்ஷா!
நான் 500 முறை சொல்லியிருக்கிறேன் தேவ் ஒரு மோசடிக்காரன், மோசமான ஏமாற்றுக்காரன்!
கேள், அனைடா, அவனுடைய மனைவி மட்டும் அல்ல அவனுடைய 7 வயது மகளும் உடன் இருக்கிறாள்.
ஏழு வயது குழந்தை.
அப்படியானால்...
அடச்சே.
ஓ, கடவுளே!
எனக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.
இப்போது உனக்கு வேறு ஒன்றும் செய்வதற்கு இல்லை.
ஆய்ஷா, அவன் அன்றும் உன்னை காதலிக்கவில்லை!
அந்த ஏமாற்றுகாரன் உன்னை இக்காலம் முழுதும் உபயோகப் படுத்தியிருக்கிறான்!
நீ ஒரு விஷயம் செய்! அடுத்த நிலையத்தில் இறங்கி விடு.
-இல்லை. -நான் வந்து உன்னை அழைத்துச் செல்கிறேன்!
வேண்டாம்!
என் இதயத்தால் அதனை ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை.
நான் எவ்வாறு இப்படி தவற முடியும்?
அவன் என்னை காதலித்தான்.
அவன் என்னை காதலித்தான் அல்லவா?
எனக்கு தெரியாது. உனக்கு கிறுக்கா? நீ என்ன செய்யப்போகிறாய்? ஆய்ஷா அதை விடு!
எனக்கு தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்.
எனக்கு தெரிந்து கொள்ளவேண்டும், அனைடா. எனக்கு தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்.
உனக்கு வேறு என்ன தெரிந்து கொள்ளவேண்டும், ஆய்ஷா?
எனக்கு தெரியாது.
தயவு செய்து நான் சொல்வதைக் கேள்!
எனக்கு தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்!
ஆய்ஷா, அவன் உன்னை எப்போதுமே காதலித்ததில்லை...
அனைடா?
எனக்கு வேறு கேபினுக்கு மாற்றித் தருகிறீர்களா?
ஏதாவது பிரச்சினையா, மேடம்?
எனக்கு வேறு கேபினுக்கு மாற வேண்டும்.
எனக்கு பத்து நிமிடங்கள் தாருங்கள்.
நாம் விரைவில் கல்யாண் ரயில் நிலையத்தை அடையவிருக்கிறோம்.
நான் சரிபார்த்துவிட்டு சொல்கிறேன்.
நன்றி.
பயணிகளின் கவனத்திற்கு.
கல்யாண் சந்திப்பு
-சீக்கிரம். -வருகிறேன்.
இது கிடையாது.
என் கடவுளே.
-இவள் உங்கள் மகளா? -ஆமாம்.
-புல்டி, ஆண்டிக்கு ஹை சொல். -ஹை
ஹை.
என் ஃபைசு.
ஃபைசல். என் பேரன்.
அவனுக்கும் இதே வயது தான்.
அவன் பெற்றோருடன் அமெரிக்காவில் வசிக்கிறான்.
வாவ்! அமெரிக்க பேரன்.
ஓ, நீ என்ன சொன்னாய், மகளே?
அது தான் அவளது பெரிய பயம்.
அவளுடைய பேரன் அமெரிக்கன் ஆகிவிடுவானோ என்று.
நாம், டில்லிக்காரர்கள், அமெரிக்காவோ ஆப்பிரிக்காவோ, எங்கு சென்றாலும்,
நாம் டில்லிக்காரர்களாகத் தான் இருப்போம், அம்மா.
மிகவும் சரி.
நான் பயப்படுவது அதைப்பற்றியல்ல.
அவன் எங்களை மறந்து போவானோ என்று பயப்படுகிறேன்.
அப்படியானால், அன்பே, சிறிது மனமிரங்கு,
நீயே அடிக்கடி அவனுக்கு நினைவு படுத்திக்கொண்டிரு.
-நீங்கள் இருவரும் சந்தோஷமாக இருக்கலாம். -அதை விடுங்கள்.
நாங்கள் அடுத்த கேபினில் இருப்போம்.
நீ வா, சரியா.
-எல்லாவற்றையும் கேலி செய்கிறீர்கள். -என் ஆசிர்வாதங்கள்.
எனக்கு ஒரு விஷயம் சொல், என்னை மறுபடியும் மணந்து கொள்வாயா?
ஹா?
அது என்ன பதில்?
சரி என்கிறாயா அல்லது இல்லை என்கிறாயா? அது ஒரே ஒரு கேள்வி தானே.
நிறுத்து.
அவள் என்ன செய்கிறாள்?
இந்த அதிகாலையில் உனக்கு யார் வேண்டும்?
ஹை.
ஹலோ.
உன்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கவேண்டும்.
என்ன?
நான் உன்னை மணக்க விரும்புகிறேன்.
ஹா?
அது சரி என்பதா அல்லது கேள்வியா?
சீக்கிரம். நான் இன்னும் என் பைகளை இறக்கவில்லை.
இல்லையென்றால் நான் மும்பைக்கு சென்று விடுவேன்.
உன்னால் சரி என்று சொல்லமுடியாவிட்டால், அவளுக்கு நான் சரி என்று சொல்லவா?
இனிப்புகளை வழங்கு. காலம் மாறிவிட்டது.
மேடம், ஹலோ, மேடம்.
இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது ஏஸி கூட நிரம்பிவிட்டது.
உங்களுக்கு அந்த கேபினில் உள்ள குழந்தையுடன் சரிப்படவில்லை என்றால்...
என்னுடைய பெர்த்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
நீங்கள் இங்கே இப்படி நின்று கொண்டிருந்தால், எனக்கு நன்றாக இருக்காது.
இது என் வீடு.
நான் எங்கு வேண்டுமானாலும் படுத்துக் கொள்ளலாம்.
நன்றி.
நேற்று இரவு, நான் தற்கொலை செய்து கொள்ள நினைத்தேன்.
அவர் ஏன் வரவில்லை, அப்பா?
அவர் என்னை காதலிக்கவேயில்லையா.
நேற்று இரவு, நான் தற்கொலை செய்து கொள்ள நினைத்தேன்.
அந்த ஏமாற்றுகாரன் உன்னை இக்காலம் முழுதும் உபயோகப் படுத்தியிருக்கிறான்!
அவன் உன்னை எப்போதுமே காதலிக்கவில்லை.
அவர்கள் ஒரு நல்ல முதிய தம்பதிகள் அல்லவா?
என்றென்றும் மகிழ்ச்சியுடன் என்பது போல.
மக்கள் எப்போதும் சொல்வது திருமணங்கள் நிலைத்து நிற்காது என்று.
இல்லையா?
ஒருவேளை, திருமணங்கள் இல்லையென்றால்,
வயது முதிர்ந்த காலத்தில் தனியாக வாழ்வது மிகவும் கடினம், அல்லவா?
எந்த வயதிலும் தனியாக வாழ்வது கடினம்.
மேலும் திருமணத்திற்குப் பிறகு யாரும் தனிமையில் இல்லை என்று யார் சொன்னது?
சரி தான்.
தனிமை நிழல் போல எப்போதுமே உங்களை விட்டு விலகாது.
நான் எப்போதுமே புல்டியை என்னை விட்டு விலக விடமாட்டேன்.
உங்கள் கணவர்?
அவர் அவளை பள்ளிக்கூடத்திற்கு கூட போக விடமாட்டார்.
உங்களுக்கு தெரியுமா, அவர் மும்பைக்கு ஒரு மாதத்திற்குள் இருமுறை வந்திருந்தார்.
புல்டியை பார்ப்பதற்காக மட்டுமே.
-மிகவும் இனிமை. -ஆமாம்.
சாதாரணமாக, அவர் எப்போதுமே பழைய டில்லியைப் பற்றி பேசிக்கொண்டே இருப்பார்.
ஆனால் புல்டியை பார்க்காவிடில், அதே வீடு சிறையைப் போலத் தோன்றும்.
புல்டியும் நானும் எங்கிருக்கிறோமோ அது தான் அவர் வீடு.
எல்லோரும் சொல்வார்களே...
உன் இதயம் இருக்குமிடமே உன் வீடு.
அண்ணி வெளியே வாருங்கள், விருந்தனர்கள் எல்லோரும் வந்து விட்டனர்.
தேவ்!
எனக்கு வீட்டில் மிகவும் சலிப்பாக இருக்கிறது.
-நாம் எங்காவது போகலாம். -எங்கே?
காஷ்மீர்.
இந்த மாதம் முடியாது, எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கிறது.
அடுத்த மாதம் போகலாம்.
அம்மா.
-தேவ். -என்ன?
ஆய்ஷா சிகரெட் பிடிக்கிறாள்.
எனக்கு தெரியும், அம்மா.
-அது எப்போதாவது தான்... -உனக்கு தெரியுமா?
அவள் உங்கள் அறையின் கதவுகளை மூடி வைக்கிறாள்.
இந்த வீட்டின் கதவுகள் எப்போதுமே மூடி வைக்கப்படுவதில்லை.
இந்த வீட்டில் இப்படி நடக்கக் கூடாது.
ஆனால், அம்மா, அவள் அங்கே எழுதுகிறாள்.
கதவை திறந்து வைத்துக் கொண்டு எழுத முடியுமா?
இது அவளுடைய வீடும் தானே.
சரி, நான் ஏதாவது செய்கிறேன்.
அவளிடம் நான் சொல்கிறேன்.
தேவ்.
என்ன...
எல்லா காதல் கதைகளும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வது போன்ற முடிவை
பெற்றிருக்கும் என்று நீ நினைக்கிறாயா?
ஆண்டி, இது எப்படி இருக்கிறது?
பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள், அம்மா
உன் அம்மாவின் பிறந்தநாளா?
ஆமாம், நாளை.
சொல்லுங்கள், மேடம். அழைத்தீர்களா?
ஆமாம், நான் அழைத்தேன். இந்த நான்காவது பயணி எப்போது வருவார்?
உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா இல்லையா?
அவருக்கு யார் கதவை திறந்து விடுவது?
ஓ, ஆமாம், அந்த நான்காவது பயணி, மேடம்.
அவர் புசாவல் நிலையத்திலிருந்து ஏறுவார்.
பாருங்கள், ரயில் தாமதமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.
அது 11.30 மணிக்கு அங்கே சென்றடையும்.
11.30 மணிக்கா? அவ்வளவு தாமதமாகவா?
எங்களது தூக்கத்தை கெடுத்துவிடும். மேலும் அது விசித்திரமான ஒருவராக இருந்தால்?
அது ஒரு வியப்பாக இருக்கும்.
வியப்பான செய்தி!
என்ன?
முதன்மை பிரதியெழுத்தாளர் மற்றும் நிறுவனத்தின் இளம் பங்குதாரர்.
வாவ்! வாழ்த்துக்கள், என் ஜலேபி!
நானும் ஒரு நல்ல செய்தி வைத்திருக்கிறேன். ஹலோ!
-லோன்லி ப்ளானெட் வெறும்... -எல்லா சலுகைகளும், 25% சம்பள உயர்வும்.
அத்துடன் வாரத்தில் ஐந்து நாட்கள் மட்டுமே வேலை, அதாவது சனி, ஞாயிறுகளில் விடுமுறை.
அவர்கள் எனக்கு போக வர ஒரு காரும் தருகிறார்கள்.
-ஆனால்... -இறுதியில் நான் வெளியே போகப்போகிறேன்.
-ஆனால்... -ஒருவேளை நான் இப்போது புத்தகத்தை எழுதலாம்.
ஆனால் நீ ஃப்ரீலான்ஸ் வாய்ப்புக்காக முயன்று கொண்டிருந்தாய், இல்லையா?
இந்த பழைய வீட்டின் மூலைகளில் என் மடிக்கணினியுடன் ஓடியோடி சலிப்பானது.
மேலும் சமீர் சொன்னான் நிறுவனத்தின் தொடக்கமானதால், ஃப்ரீலான்ஸும் கிடைக்கும்...
சமீர் சொன்னால், பிறகு ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை.
அப்படியென்றால்?
உங்களுக்கு சமீருடன் என்ன பிரச்சினை?
ஒன்றுமில்லை.
நீ மகிழ்ச்சியாக இருந்தால் எனக்கும் மகிழ்ச்சி தான்.
எனக்கு தெரிகிறது.
ஆய்ஷா...
நாம் சந்தித்த நாள் முதலே, நீ சொன்னது உனக்கு சாதரணமான வாழ்க்கை பிடிக்காது என்று.
உனக்கு வழக்கமான முறைகள் விருப்பமில்லை என்று.
திடீரென 9-5 வேலை செய்ய எந்த விவாதமும் இல்லாமல் ஒத்துக்கொண்டிருக்கிறாய்.
நான் சொல்வது என்னவென்றால் திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை நீ வேலை செய்து கொண்டிருப்பாய்.
வார இறுதியில் எனக்கு மிகுந்த வேலை இருக்கும்.
எனவே நான் இதைப் பற்றி மகிழ்ச்சியில் குதிக்கவில்லை என்றால் மன்னித்துவிடு.
ஆனால் சரி.
எனக்கு மகிழ்ச்சி தான்...
நீ இந்த பழைய வீட்டிலிருந்து வெளியே போக முடியும் என்பதில்.
-நான் அப்படி சொல்லவில்லை. -பரவாயில்லை.
ஆனால், ஆமாம்,
ஒருநாள் நாம் நம்முடைய சொந்த வீட்டில் வாசிப்போம்.
ஒரு சாதாரணமான வீடு, வழக்கமான கதவுகள், ஜன்னல்கள், மற்றும் ஷவருடன்.
ஆய்ஷா...
இந்த வீடு, பழைய டில்லி, சுற்றுலாக்கள், இவை எனக்கு வெறும் வேலை மட்டுமல்ல.
இவை தான் நான். இது தான் என் வாழ்க்கை.
என் வேர்கள் இந்த வீட்டுடன் இணைந்திருக்கிறது.
நாங்கள் லாஹூரில் இருந்து ஒன்றுமில்லாமல் குடிபெயர்ந்த போது,
இந்த பழைய வீடு தான் எங்களுக்கு அடைக்கலம் அளித்தது.
தாத்தாவின் கனவு என்னவென்றால்
இந்த மேனரின் கதவுகள் எப்போதும் யாருக்கும் மூடப்படக்கூடாது.
இல்லை.
நீ இதை மிகைப்படுத்தலாகவோ அல்லது எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்,
ஆனால், வீட்டையும் குடும்பத்தையும் விட்டு வந்தால், நான் உன்னுடையவனாக இருக்கமாட்டேன்.
ஏனெனில் அதன்பின்னர் நான் நானாக இருக்க மாட்டேன், ஆய்ஷா.
எனவே இது எத்தனை பிற்போக்காக தோன்றினாலும்,
அது தான் என் உண்மை.
அப்படியெனில் என் உண்மை?
என் இலக்கு இதுவல்ல.
இது வேண்டுமானால் உன்னுடையதாக இருக்கலாம்.
மேலும் நீ என்ன சொன்னாய்?
பிற்போக்கு? மிகைப்படுத்தல்?
-என்னைப் பற்றி அப்படியா நினைத்தாய்? -வேறு எப்படி நினைக்கவேண்டும்?
நீ தானே சொன்னாய், "வாவ், இந்த மேனர் மிகவும் சிறந்தது, அழகானது,
-வாழ்க்கை முழுதும் இங்கே செலவழிப்பேன்." -ஆமாம், சொன்னேன்.
ஆனால் நீயும் தானே சொன்னாய் எப்போதேனும் பெரிதாக ஏதேனும் செய்ய வேண்டும் என்று
உன் வாழ்வில், பழைய டில்லியை விட்டு.
உன்னுடைய பயண நிறுவனம் போல ஏதேனும்.
நீ ஏன் அதைப் பற்றி யோசிக்கவே மாட்டேன் என்கிறாய்?
நான் செய்வேன்...
சரியான நேரத்தில், எனக்கே தோன்றும்போது.
அது பழையதோ என்னவோ, அதை என் திட்டங்களில் வைத்திருப்பேன்.
உன்னால் இந்த உலகத்தை பார்க்க முடிந்தால், என்னை புரிந்து கொள்ள முடிந்தால்,
அப்போது தானே நாம் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ முடியும், ஆய்ஷா?
இல்லையென்றால்?
நீ என் நினைவில் இருக்கிறாய்...
மன்னிக்கவும்.
இந்த ரயில் இங்கேயே வெகு நேரமாக கிடக்கிறதே.
-எத்தனை நேரம் இங்கே காத்திருக்க வேண்டும்? -தெரிந்து கொள்ள முயல்கிறோம், அய்யா.
வேறு ஏதேனும் ரயில் கடக்க இருக்கலாம், அதனால் இந்த தடம் உபயோகத்தில் இருக்கும்.
ரயில் இயங்கத்தொடங்கிவிட்டது. நாம் கிளம்பலாம்.
-மேடம், காபி? சார், காபி? -வேண்டாம், நன்றி.
-நான் என்ன சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்? -வாருங்கள்.
-என்ன? -வாருங்கள், போகலாம்.
இங்கே இணைப்பே இல்லை.
தாமதத்திற்கான காரணத்தை அறிந்துகொள்ள போனீர்களா அல்லது ரயிலை இயக்கவா?
அன்பே, உனக்கு தெரியும் அல்லவா
நான் எப்போதுமே தாமதிப்பவன் என்று.
ஓ, கடவுளே, மறுபடியும் தொடங்கி விட்டார்.
சரி.
நான் அதை சொல்லவில்லை.
அப்படியானால் என்னை சம்மதிக்க வைக்க எப்படி சொன்னீர்களோ அதுபோல வேண்டும்.
"நான் ஏதாவது முக்கியமாக சொல்ல வேண்டுமானால்
அல்லது கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்ற வேண்டுமானால்.
அவளை திரும்பி அழைக்க வேண்டுமானால்,
அல்லது அவளை சும்மா அழைக்க வேண்டுமானால்.
நான் எப்போதுமே... தாமதிக்கிறேன்.
நான் யாரையேனும் காப்பாற்றவேண்டுமானால்...
துக்கத்திலிருந்து.
உண்மை வேறு எதுவோ ஆகிறது,
அவளிடம் அதை சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
நான் எப்போதும்..."
எனக்கு வழி கொடுங்கள்.
மன்னிக்கவும்.
ஆய்ஷா.
இடைவேளை.
நீ ஏன் அப்படி செய்தாய், தேவ்?
இத்தனை காலம் நீ என்னை ஏமாற்றினாய்.
உனக்கு ஒரு மனைவி இருக்கிறாள்.
ஒரு குழந்தையும் இருக்கிறது.
நான் தவறு செய்து விட்டேன்.
என் உடல் என்னிடம் பொய்யுரைத்தது, என் இதயம் என்னிடம் பொய்யுரைத்தது.
நீ எப்போதுமே என்னை காதலிக்கவில்லை!
உன்னால் நான் என்னை அழித்துக்கொண்டேன்.
உன்னால் நான் என்னை அழித்துக்கொண்டேன்!
போ! உன் மனைவியுடனும் குழந்தையுடனும் பிறந்தநாள் விழாவை கொண்டாடு.
என்னால் இனிமேல் வாழ இயலாது.
இயலாது...
ஆய்ஷா.
ஆய்ஷா!
ஓ, கடவுளே. தேவ்!
எனக்கு தெரியும்.
என் பிறந்தநாளன்று எனக்கு வாழ்த்துக்கள் தெரிவிப்பதை நீங்கள் மறக்க மாட்டீர்கள்.
மிக்க நன்றி.
புல்டி, இங்கே யாரென்று பார்.
பார், அப்பா.
அப்பா! நீங்கள் ஓடும் ரயிலில் எப்படி வந்தீர்கள்?
-பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள். -நன்றி.
அப்பா புசாவல் நிலையத்தில் ரயிலுக்குள் ஏறினார்.
ஆனால் அவர் தேதி மாறுவதற்காக காத்திருந்தார்.
இந்த புன்னகையை பார்ப்பதற்கு.
அப்பா, நீங்கள் அம்மாவுக்காக கேக் கொண்டு வந்தீர்கள், எனக்கு என்ன கொண்டுவந்தீர்கள்?
உனக்கா?
ஜலேபி.
பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்.
என் சோகமானவளே.
இது மாத்துர் குடும்ப வழக்கம். வா.
உண்மையாகவா?
நாள் முழுதும் நான் அறையிலேயே முடங்கிக் கிடக்கிறேன்.
நீ என்னவென்றால் என் பிறந்தநாளுக்கு இங்கே அழைத்து வந்து
ஜலேபி தருகிறாய்?
ஆனால் பராந்தே வாலி தெருவில் கிடைப்பதை விட நல்ல ஜலேபி உனக்கு எங்குமே கிடைக்காது.
நான் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன்.
என்ன?
ஆமாம்.
-அய்யா... -சொல்லுங்கள், சார்.
இன்னும் 20 டப்பாக்கள் கட்டி வையுங்கள். நான் அப்பாவாகப் போகிறேன்.
ஆய்ஷா, உனக்கு புரியாது எனக்கு இது எப்படிப்பட்டது என்று.
பிறகு அம்மா...
அவர் பாட்டியாகப் போகிறார்.
-இப்படி என்னை பார்க்காதீர்கள். -எப்படி?
எனக்கு இப்போது குழந்தை வேண்டாம்.
நமக்கு இப்போது தான் திருமணம் ஆனது, தேவ்.
வாழ்வில் எனக்கு செய்வதற்கு நிறைய விஷயங்கள் இருக்கின்றன.
எனக்கு 21 வயது தான் ஆகின்றது.
எனக்கு எழுத வேண்டும். எனக்கு பயணம் செய்ய வேண்டும். உலகை பார்க்க வேண்டும்.
இப்போது தான் எழுத தொடங்கியிருக்கிறேன். இந்த கர்ப்பம் எல்லாவற்றையும் கெடுக்கும்.
எனக்கு இது மிகவும் சீக்கிரம், தேவ். என்னால் முடியாது.
எப்படி சீக்கிரம் ஆகும்?
மேலும் அதையெல்லாம் பின்னர் செய்யமுடியாதென்று யார் சொன்னார்?
எப்படியானாலும், நாம் ஒரு உயிரை அழிக்கமுடியாது.
என்னால் அதை செய்ய முடியாது, ஆய்ஷா.
அன்பே...
நமக்கு ஒரு மகள் பிறப்பாள்.
ஹேய்.
இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?
உள்ளே வந்து என் கணவரை சந்தியுங்கள்.
-வேண்டாம், பரவாயில்லை. -ஏன் வேண்டாம்?
வாருங்கள். உள்ளே வாருங்கள்.
இது ஆய்ஷா.
இவர் ஒரு சிறந்த கதை எழுத்தாளர்.
தெரியுமா, இவர் மும்பையில் வசிக்கிறார்...
...ஆனால், டில்லிக்கு புத்தக வாசிப்பு நிகழ்ச்சிக்காக போகிறார்.
சரி.
ஆய்ஷா, இது தேவ்.
உங்கள் கணவர்.
ஆமாம், என் கணவர்.
ஹை, தேவ்.
-ஹை. -அவர் ஒரு பயண நிறுவனத்தின் சொந்தக்காரர்.
எங்களுடைய பெரும்பாலான வேலைகளும் இணையதளத்திலேயே கையாளப்படுகிறது.
ஆனால் கணக்குகளை நான் கையாள்கிறேன்.
நான் எம்பிஏ படித்தது எதற்காவது உபயோகப் படவேண்டும்.
தெரியுமா, எங்களுடைய நிறுவனத்தை மேனருக்கு பின்புறம் கட்டினோம்
அந்த இடத்தை புதிப்பித்து.
-ஆனால் நான் சொன்னேன்... -அம்மா, கேக்கை வெட்டுங்கள்.
இரண்டே நிமிடங்கள், கண்ணே.
நாங்கள் பேசி முடித்தபின், கேக்கை வெட்டலாம். சரியா.
ஆனால் நான் தெளிவாக சொல்லிவிட்டேன்.
உங்கள் வியாபாரத்தை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் விரிவாக்குங்கள்,
ஆனால் வாரத்தில் ஒரு நாள் எங்களுக்காக ஒதுக்க வேண்டும். எனக்கும் புல்டிக்கும்.
எங்களுக்கும் அது கிடைக்கிறது.
திஷா பயண நிறுவனம் இருமடங்காக வளர்ந்திருக்கிறது.
என்ன?
உண்மையில், எங்கள் மகள் புல்டியின் சரியான பெயர் திஷா.
அதனால் எங்கள் நிறுவனத்தை அவள் பெயரிலேயே திஷா பயண நிருவனம் என்று அழைத்தோம்.
நன்றாக இல்லையா?
-தியா. -வேண்டாம்.
காயா.
காயா?
அவள் நம் மகள் ஏதோ சரும பராமரிப்பு பொருள் அல்ல.
தாரா.
தேவிகா எப்படி இருக்கிறது?
உன் அம்மாவிடம் சொல், நல்ல முயற்சி.
உன் அப்பா என்ன சொன்னார்?
தேவிஷா.
என்னது?
அவர் நம்முடைய பெயர்களை இணைத்து ஒரு நல்ல பெயரை உருவாக்க நினைத்தார்.
என் அப்பாவை பற்றி ஒன்றும் சொல்லாதீர்கள்.
சரி.
உண்மையில்...
அது மோசமான யோசனை அல்ல.
தேவ்.
ஆய்ஷா.
-திஷா! -திஷா!
தேவ்.
பெரியோர்களே தாய்மார்களே.
பொது நலன் கருதி இந்த அறிவிப்பு வெளியிடப் படுகிறது
அதாவது தேவின் ஆய்ஷாவும் ஆய்ஷாவின் தேவும்...
இறுதியில் அவர்களது மகளின் பெயரை கண்டு பிடித்துவிட்டனர், திஷா.
என்ன ஆயிற்று?
வெளியே போகலாமா?
வேண்டாம்.
தயவு செய்து.
வேண்டாம்.
கேக் நன்றாக இருக்கிறதா, கண்ணே?
ஒரு புகைப்படம் எடுக்கிறேனே, தயவு செய்து.
-சிரியுங்கள். -தேவ், சிரியுங்கள்.
-எத்தனை மகிழ்ச்சியான குடும்பம். -ஆய்ஷா, நான்...
பாருங்கள்.
தேவ் மற்றும் ஆய்ஷா...
திஷா?
ஆனால் என் மகள் திஷாவாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.
உன்னால் வேறு பெயரை யோசிக்க முடியவில்லையா?
திஷா!
அவளது இழப்பு எல்லாவற்றையும் மாற்றியதில் நான் வருந்துகிறேன்.
எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது.
நீங்கள் ஏன் அழுகிறீர்கள்?
நான் அழவில்லை, நான் தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.
நீ எழுப்பி விட்டாய்.
எனக்கு கழிப்பறைக்கு போகவேண்டும்.
உன் பெற்றோர் எங்கே?
-அம்மா. சிறுநீர் கழிக்கவேண்டும். -நீ எப்போது விழித்தாய், கண்ணே?
வா, போகலாம்.
உனக்கு திருமணம் ஆகவில்லையா?
பார்த்தால் எப்படித் தெரிகிறது?
அது உனக்கு இன்னும் வசதியாக இருந்திருக்குமோ?
நான் முடித்துவிட்டேன்.
-முடிந்ததா? இவ்வளவு விரைவாகவா? -ஆமாம்!
உன் கோபத்தை விட எனக்கு எரிச்சலூட்டும் இன்னொரு விஷயம் இருக்கிறது.
என்ன?
உன் மௌனம் தான், வேறென்ன.
சரி, விஷயம் தீவிரமானதாக தெரிகிறது.
சரி. நான் தான் ஏதாவது செய்கிறேன், எப்போதும் போல.
வணக்கம், மகனே. என் ஆசிர்வாதங்கள்.
இல்லை, எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது.
உன் அம்மாவுக்கு ஃபைசலிடம் பேசவேண்டும் என தோன்றுகிறது.
ஓ, கடவுளே. நான் அதை மறந்தே போனேன்.
அங்கே இப்போது இரவு நேரமாயிற்றே.
வேண்டாம், என்னை மன்னித்துவிடு.
இல்லை, ரயில் சிறிது தாமதமாக செல்கிறது. சிறிது நேரத்தில் க்வாலியரை அடைவோம்.
இல்லை, மகனே. பரவாயில்லை.
வைத்துவிடுகிறேன்.
அப்பாவும் மகனும் நல்ல உறக்கத்தில் இருக்கின்றனர்.
இந்த நேரத்தில் நீங்கள் ஏன் பிள்ளைகளை தொந்தரவு செய்தீர்கள்?
ஹேய்.
நான் அவர்களை தொந்தரவு செய்யவில்லை.
அவன் நம் மகன்.
அவனிடம் பேசத் தோன்றியது அதனால் அழைத்தேன்.
ஆசைகள் நேரம் பார்ப்பதில்லை.
ஃபைசு.
என் செல்லமே.
அம்மா, மறுபடியும் விக்கல்.
விக்கல் நின்றுவிட்டது.
என்னுடைய மாமியாரும் விக்கலை குணமாக்க இப்படித் தான் செய்வார்கள்.
அவர்களுடைய ஒரு உறவினர் இந்த வித்தையை கற்றுக்கொடுத்தார்.
அண்ணா, இதோ தண்ணீர்.
கவனமாக இரு, தேவ்.
உங்களுக்கு இப்போது தான் திருமணம் ஆனது, அதற்குள் உன் மூக்கை பிடித்து விட்டாள்.
தெரியுமா, அம்மா, விக்கலுக்கு சிகிச்சையே இல்லை.
நம்மால் செய்ய முடிந்தது அவர்களது கவனத்தை திருப்புவது தான்.
அவ்வாறு செய்தால் விக்கல் நின்றுவிடும்.
ஆக்ரா நகரம்
உங்களின் கனிவான கவனத்திற்கு.
ரயில் எண்...
-எனக்கு ஆக்ராவின் இனிப்புக்கள் வேண்டும். -எங்கே?
எனக்கு ஆக்ராவின் இனிப்புக்கள் வேண்டும்
முதலில், உன் தலையை வாரிக்கொள்.
-இல்லை. -நில்.
-அப்பா, நான் போகிறேன். -தேவ், தயவு செய்து அவளை பாருங்கள்.
-ஹேய், திஷா! -புல்டி!
ஸ்டாச்சூ!
நான் உன் அப்பா, என் மகளே.
திஷாவுக்கு ஆக்ராவின் இனிப்புக்களை ருசி பார்க்க வேண்டுமா?
ரிலீஸ்.
வா போகலாம்.
அவர் எங்கே? அவர் எங்கே?
இங்கே தான்.
திரு.அர்ஜுன்.
நான் சன்னி சிங்.
தெரியுமா என் மனைவி சிமர், அவள்...
உண்மையில், எங்களுக்கு நேற்று தான் திருமணம் ஆனது.
ஆனால் அவள் உங்களுடைய மிகப்பெரிய விசிறி.
அவள்... உங்களுடைய பாடல் "தும் சே,"
அதை சிமருக்காக ஒருமுறை பாடினால், அவள் மிகவும் மகிழ்வாள்.
மேலும் ரயில் இரண்டு மணி நேரம் தாமதமாகியிருக்கிறது.
உங்களுக்கும் இதனால் பொழுது போகும்.
என் சிமரும் அதனால் மகிழ்ச்சியடைவாள்.
சரியா?
என்னை மன்னியுங்கள்.
என்ன?
எனக்கு தொண்டை கரகரப்பு இருக்கிறது. என்னை மன்னியுங்கள்.
-பரவாயில்லை, நாங்கள் மருந்து தருகிறோம்... -ஹேய், என்னால் முடியாதென்று சொன்னேன்.
நாங்கள், கலைஞர்கள், பொது உடமையல்ல.
இப்போது தயவுசெய்து, நான் இதை பணிவாகவே சொல்கிறேன்.
என்னை மன்னியுங்கள்.
தெரியுமா, சும்மா சிமரை மகிழ்விக்கவே...
கூறினேன்...
உங்களை தொந்தரவு செய்ததற்கு வருந்துகிறேன்.
உங்களுக்கு தெரியுமா,
எனக்கு திருமணத்திற்கு முன் ஒரு காதலன் இருந்தான்.
நான் அவனை மிகவும் நேசித்தேன்.
உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியாத அளவு நேசித்தேன்.
எல்லோருக்கும் ஒரு கடந்தகாலம் உண்டு.
சரி.
ஆனால் தேவ் என்னுடைய கடந்த காலத்தைப் பற்றி எதுவுமே கேட்டதில்லை.
யார்? எப்போது?
எங்கே? எப்படி?
எதுவுமில்லை.
அவருடைய வீட்டில் அவரை சந்தித்தபோதே,
எனக்கு எல்லாவற்றையும் பற்றி நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.
மேனரைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டிருந்ததை.
உங்களுக்கு தெரியுமா,
புல்டியை ஒருமுறை பார்த்து விட்டு அவர் கைகளில் தூக்கிக் கொண்டார்.
அவர் அவளுடைய தந்தையின் பெயரை எப்போதுமே கேட்டதில்லை.
அவருக்கு திருமணத்திற்கு முன் ஒரே ஒரு கோரிக்கை மட்டுமே இருந்தது.
அவளை நாங்கள் திஷா என்று அழைக்கவேண்டும் என்று.
அவ்வளவு தான்.
நீங்கள் சொன்னது சரி.
எல்லோருக்கும் ஒரு கடந்தகாலம் இருக்கிறது.
ஆனால் ஒரு சிலரால் மட்டுமே அதையும் தாண்டி...
பார்க்கமுடியும்.
தேவ்.
நான் உனக்கு சொன்னேன்.
பைக்கில் ஊர் சுற்ற வேண்டாம் என்று நான் சொன்னேன்.
ஆனால் நீங்கள் புத்திசாலியென நினைத்தீர்கள். உங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்ற எண்ணம்.
ஆனால் இரண்டு பிள்ளைகளைப் பெற்ற ஒருவரின் பேச்சைக் கேட்க மாட்டீர்கள்.
தயவு செய்து, அம்மா. இது போன்றவற்றிற்கான நேரம் இதுவல்ல.
அப்படியா...
-அப்படியானால் உன்னிடம் எனக்கான நேரமில்லை. -அம்மா.
-உள்ளே போகலாம். -உன்னிடம் எனக்கான நேரமில்லை.
-அம்மா! -கல்வி உன்னை கெடுத்து விட்டது!
அவர்கள் யார் என்று நினைக்கிறார்கள் என கடவுளுக்கு தெரியும்.
நாம் அவர்களுடைய எதிரி அல்ல.
அவர்கள் நான் சொன்னதை கேட்டிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.
-இது என் தவறென்று நினைக்கிறார்களா? -இல்லை. இல்லை!
இது என் தவறென்று நினைக்கிறார்கள், தேவ்.
இல்லை.
அப்படியெனில் விருந்துகளும், சடங்குகளும், பூஜைகளும், பிரார்த்தனைகளும் எதற்கு?
குழந்தை பிறக்கும்போது நிறைய பிரச்சனைகள் ஏற்படுமென அனைவர்க்கும் தெரியுமல்லவா?
எனக்கு குழந்தை வேண்டாம் என்றதும் உனக்கு தெரியுமல்லவா.
எனக்கு தெரியும்.
-எனக்கு தெரியும். -ஆனால் இல்லை.
நீயும் உன் அம்மாவும் என்னை சுற்றி வளைத்தீர்களே.
இது மிகவும் சீக்கிரம் என்று நான் சொன்னேனே. நான் தயாராக இல்லை.
நான் தயாராக இல்லை. என் குழந்தை தயாராக இல்லை.
-எனக்கு தெரியும். -நான் தயாராக இல்லை.
நான் குழந்தையை இழந்துவிட்டேன். என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்.
இது உன் குற்றமல்ல, ஆய்ஷா.
இது யாருடைய குற்றமும் அல்ல.
இப்படி நடக்கக்கூடும்.
இப்படி நடக்கக்கூடுமா?
நம் குழந்தையை இழந்துவிட்டோம், தேவ்.
இது ஏதோ காப்பீட்டு தொகை கட்டத் தவறியதைப் போலல்ல.
இப்படி நடக்கக்கூடுமா?
எனக்கு என்ன நடந்தது என்று உனக்கு புரிகிறதா?
உன் அம்மாவுக்கு நான் என்ன இழந்தேன் என்று தெரிகிறதா?
அத்துடன் அவர்கள் என்னிடம் மோசமாகப் பேசுகிறார்கள்.
அம்மாவுக்கு இது எந்த பாதிப்பும் ஏற்படுத்தவில்லை என நினைக்கிறாயா?
அவர்களால் முடிந்த அனைத்தையும் நமக்காக செய்தார்கள்.
மேலும் நீயும் அம்மாவும் மட்டுமல்ல, நானும் தான் அந்தக் குழந்தையை இழந்துவிட்டேன்.
அப்படியெனில் அக்கம்பக்கத்தினருக்கு ஏன் தெரிவிக்கவேண்டும்?
அதை தன்னுடனே வைத்திருக்கக் கூடாதா?
இந்த ஆட்டத்தைப் பார்க்க கீழே படிக்கட்டில் அனைவரும் திரண்டுவிட்டனர்.
ஆய்ஷா, எல்லாவற்றிலும் என் அம்மாவை இழுப்பதை நிறுத்து.
என் அம்மாவா அல்லது நீயா என தேர்ந்தெடுக்கும் நிலைக்கு என்னை ஆளாக்காதே.
மேலும் எனக்கு...
நான் சுமக்கவில்லை என்பதால் மட்டும் அவள் என்னுடைய பாகம் இல்லையா?
அவள் என்னுடைய பாகம் இல்லையா?
நான் மனமுடையக் கூடாதா?
எனக்கு வலி இல்லையா?
தேவ்.
ஹேய், உனக்கு என்ன பார்வையில்லையா?
நான் உன்னிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
என்னைப் பார்!
நீ ஏன்...
அவனை அடி.
அவனை உதை.
இனிப்பு எடுத்துக்கொள், தேவ். எனக்கு மகள் பிறந்திருக்கிறாள்.
தேவ்.
எழுந்திரு, தேவ், கீழே வா.
என்ன ஆனது, அம்மா?
-கீழே வா. கீழே வா. -என்ன ஆனது?
-வா. -என்ன ஆனது?
அவளுக்கு என்ன பிரச்சினை என்று எனக்கு தெரியவில்லை.
என்ன இது, ஆய்ஷா?
என்ன இது?
ஒருவேளை எல்லா காதல் கதைகளுக்கும்...
...என்றென்றும் மகிழ்ச்சியாக வாழும் முடிவு இருக்காது.
என்னை மன்னித்துவிடு, தேவ்.
என்னால் முடியவில்லை.
இந்த திருமணம்...
இந்த திருமணம் ஒரு தவறு.
நான் இங்கே எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டேன்.
என் சுயமரியாதையை.
என் குழந்தையை.
நான் உங்களை இனியும் காதலிக்கவில்லை.
நான் உங்கள் வீட்டை விட்டுச் செல்கிறேன்,
ஆனால் உங்கள் வாழ்கையை விட்டு அல்ல.
எனக்கு நீங்கள் இல்லாமல் எப்படி வாழ்வது என்று தெரிந்தால் நன்றாக இருக்கும்.
ஆனால், நான் முயற்சி செய்வேன்.
வேண்டாம், அம்மா.
தேவா.
-ஆய்ஷா... -அவள் போகட்டும்.
அண்ணி!
அந்தப் பாடலை நான் அவளுக்காக எழுதினேன் என்று உனக்கு தெரியும்.
ஆனால் அதற்கு பதிலாக அந்த சர்தாரின் மீது என் கோபத்தை கொட்டிவிட்டேன்.
மன்னித்துவிடு.
என்னிடம் எதற்காக மன்னிப்பு கேட்கிறாய்?
பார், அர்ஜுன். நீ காதலித்தாய்.
நீ அவளிடம் முழுமையாக சரணடைந்தாய்.
நான் உன்னை காதலிப்பதை நிறுத்தச் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அதன் பாதையை நீ மாற்றவேண்டும்.
உன் இலக்கை அடைய முடியாதபோது,
ஒரு அழகான திருப்பம் மேலானது.
ஹை.
நான் இங்கே இருப்பது சரியல்ல. இங்கே இருந்தால், உங்கள் பக்கம் சேரலாம்,
அது சரியல்ல.
இது உங்களுடைய குடும்ப விஷயம்.
என்ன செய்வது என்று நீங்களே தீர்மானியுங்கள். பிரச்சினை எதுவும் இல்லை.
இங்கேயே தெளிவுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள்.
பரவாயில்லை.
பார், மகளே.
உறவுகளை முறிக்க வெறும் ஒரு நொடி தான் தேவைப்படும்...
ஆனால் ஒன்றை உருவாக்க வாழ்க்கை முழுதும் தேவைப்படும்.
தன் திருமணத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்வது ஒவ்வொரு பெண்ணின் கடமையாகும்.
அது முக்கியமான விஷயம் அல்ல, அம்மா.
எது முக்கியம் என்றால் நீங்கள் ஒருவரையொருவர் நேசிக்கிறீர்கள்.
அப்படியல்ல என்பதைப்போல் நடிப்பதை நிறுத்துங்கள்.
பாருங்கள், எல்லாம் சரியாக இல்லை என்று எனக்கு தெரியும்.
-ஆனால் ஒருவேளை... -நீங்கள் இருவரும் எங்காவது வெளியே போனால்?
சிம்லா, மணாலி, அல்லது...
காஷ்மீர்.
நீ வருவாயா?
நீதானே...
என் வாழ்வை ஒளிமயம் ஆக்குகிறாய்
நீயே என் இரவுகளும்...
அர்ஜுன்!
ஆமாம்!
...விடியல்களும்
நாம் என்றும் பிரிவதில்லை
என்றுமில்லை, என்றுமில்லை
நான் வேறு என்ன சொல்வது
உன்னிடம்
நீதானே...
என் வாழ்வை ஒளிமயம் ஆக்குகிறாய்
நீயே என் இரவுகளும் விடியல்களும்
நாம் என்றும் பிரிவதில்லை
என்றுமில்லை, என்றுமில்லை
நான் வேறு என்ன சொல்வது
நீ ஒரு கதையைப் போல
நீ ஒரு செய்யுளைப் போல
உன்னைக் கேட்டுகொண்டிருக்க விரும்புகிறேன்
இரவும் பகலும்
நீயே என் நிம்மதி
எல்லா வலிக்குமான சிகிச்சை
நீயில்லாமல் ஒரு நொடி கூட வாழ முடியாது
என் வாழ்வை ஒளிமயம் ஆக்குகிறாய்
நீயே என் இரவுகளும் விடியல்களும்
நாம் என்றும் பிரிவதில்லை
என்றுமில்லை, என்றுமில்லை
நான் வேறு என்ன சொல்வது
உன்னிடம்
நீயே என் பயணம்
நீயே என் காலம்
நீயே என் இலக்கும் என் பாதையும்
என் மீதான உன் காதலின் விளைவுகள் இவை
உன் காலடிகள் என் இதயத்துடிப்புகள் ஆகின்றன
என் வாழ்வை ஒளிமயம் ஆக்குகிறாய்
நீயே என் இரவுகளும் விடியல்களும்
நாம் என்றும் பிரிவதில்லை
என்றுமில்லை, என்றுமில்லை
நான் வேறு என்ன சொல்வது
உன்னிடம்
நாம் என்றும் பிரிவதில்லை
என்றுமில்லை, என்றுமில்லை
நான் வேறு என்ன சொல்வது
உன்னிடம்
அற்புதமாக பாடினீர்கள், அர்ஜுன்.
மிகவும் நன்றி.
வா போகலாம், கண்ணே.
வா.
சரி.
-மிகவும் நன்றாக இருந்தது, தம்பி. -நன்றி, அய்யா.
நீ உன் இதயத்திலிருந்து பாடுகிறாய்.
நீ தவறாக நினைக்கவில்லையெனில், நான் ஒன்று சொல்லட்டுமா?
தாராளமாக சொல்லுங்கள்.
யாருக்கு சேர்வதற்கு விதியில்லையோ
அவர்களே சிறந்த காதலர்கள் ஆகிறார்கள்.
நீ அது போல என்னை காதலிப்பாயா?
என்ன...
-இசை குணப்படுத்தும், நண்பா. -சரிதான்.
என் இதயத்திலிருந்து ஒரு பெரிய பாரம் நீங்கியதைப் போல இருக்கறது.
-நன்றி, நண்பர்களே. -ஓ, பரவாயில்லை.
பயணம் முடிந்து விடும், ஆனால் வாழ்க்கை தொடரும்.
ஹஸ்ரத் நிஸாமுதீன் நிலையம்
நிஸாமுதீன் எக்ஸ்ப்ரெஸ் நடைமேடை எண்.17ல் வந்து கொண்டிருக்கிறது.
வாருங்கள், அப்பா. போகலாம்.
ஏன் மெதுவாக நடக்கிறீர்கள்? வாருங்கள் போகலாம்.
மன்னியுங்கள்.
நன்றி.
நான் தான் உங்களுக்கு நன்றி கூற வேண்டும்.
நான் உங்கள் உணவு அனைத்தையும் உண்டுவிட்டேன்.
உங்களுடனான சகவாசம் நன்றாக இருந்தது.
உங்களுக்கு தெரியாது...
நீங்கள் எனக்கு என்ன தந்தீர்கள் என.
என் வீடு.
என் குடும்பம்.
தேவ்.
உண்மையில், நான் உங்களை பார்த்தபோதே யூகித்தேன்.
ஆனால், நீங்கள் தேவின் மூக்கை பிடித்தபோது, நான்...
எப்படியோ...
ஒருவேளை நீங்கள் என்னை மறுபடியும் சந்திக்க விரும்பாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால், உங்களை சந்திப்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே.
உங்களிடம் எங்கள் முகவரியும் இருக்கிறது.
என்றேனும் ஒரு நாள் வாருங்கள்.
உண்மையாகவே எனக்கு நன்றாக இருக்கும்.
நன்றி.
அப்பா!
ஸ்டாச்சூ முடிந்தது.
அம்மா, அப்பாவுக்கு என்ன ஆனதென்று பாருங்கள்.
அப்பா, என்ன ஆனது?
அப்பா.
நான் வந்தேன்.
காஷ்மீருக்கு.
நான் அங்கே இருந்தேன், ஆய்ஷா.
நீ அந்த நீரோடையின் முன்னே நின்றிருந்தாய்.
நீ ஒரு கருப்பு மேல்சட்டை அணிந்திருந்தாய்.
நீ தண்ணீரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாய்.
அந்த முகத்தை என்னால் மறக்கவே இயலாது.
அது உன்னிடமிருந்து நான் வெகு தூரத்திற்கு போய்விட்டதை உணரச் செய்தது.
அந்த நொடியை விட அதிகமாக நான் எப்போதுமே உன்னை காதலித்ததாக எனக்கு தோன்றவில்லை.
ஏனெனில் அப்போது தான் எல்லாமே மாறியது.
நீ ஒரு மலரை நேசித்தால்
அதனை பறிக்காதே, அதற்கு நீர் ஊற்று.
இந்த பிரபஞ்சம் முழுதும் எனக்கு எதையோ சொல்வது போல தோன்றியது.
அதை புரிந்து கொள்ள முடியாத முட்டாளாக இருந்தேன்.
அதன் பின் உன்னைப் பார்த்தேன்.
முதல் முறையாக, நான் உன்னைப் பற்றி யோசித்தேன்.
நீயே எதற்கு...
எல்லா தியாகங்களையும் செய்யவேண்டும் என எனக்கு தோன்றியது.
நான் ஏன் சிலவற்றை தியாகம் செய்யக் கூடாது?
நீ எப்போதாவது நினைத்தாயா...
நான் ஏன் விவாகரத்திற்கான ஏற்பாடுகளை ஆரம்பித்தேன் என?
நான் ஏன் உன் கண்களுக்கு மோசமானவனாக தோன்றினேன் என?
ஏனெனில் நான் இல்லாமலே நீ முழுமையாக இருந்தாய்.
என் ஆய்ஷாவின் உலகம் நேதாஜி மேனரை விட பெரியது.
அது மிகவும் பெரியதும்...
அகன்றதும் ஆகும்.
நான் என்ன செய்ய முயன்றேன் என யோசித்தேன்.
எப்படி ஒருவரால் கடலை கிணற்றினுள் அடைக்க முடியும்?
மேலும் உன்னுடைய நாவல்...
நான் அதைப் படித்தேன்.
திரும்பத் திரும்பப் படித்தேன்.
அதை படித்தபின், எனக்கு புரிந்தது...
நான் உன் இலக்கல்ல என்று.
நீ உயரப் பறப்பதற்கு நான் சிறு உந்துதலாக இருந்ததில் மகிழ்ந்தேன்.
அதனை வீணாக்காதே, ஆய்ஷா.
தயவு செய்து.
உனக்கு தெரியுமா...
நான் சிறுபிள்ளையாக இருந்தபோது ஒரு கதை படித்தேன்.
இரு பறவைகளின் கதை.
அவர்களுடைய உலகம் வெவ்வேறு.
ஒன்று வானத்தில் பறப்பதற்கு உருவானது,
மற்றொன்று கூட்டில் வாழ.
ஆனால் அவை காதலித்தன.
எத்தனையோ முயற்சிக்குப்பின்னும்,
அந்த பறவையால் கூட்டில் வாழ முடியவில்லை,
இன்னொரு பறவைக்கு வானத்தில் பறக்கவும் இயலவில்லை.
ஆனால் அவர்கள் காதல் குறையவில்லை.
ஒருவேளை...
ஒருவேளை நாமும் அந்த பறவைகளைப் போலத்தான், தேவ்.
இத்தனை காலங்களாக நான் நீ என்னை எப்போதுமே காதலிக்கவில்லை என்று நினைத்து,
என் மனதில் இந்த சுமையை, இந்த கோபத்தை சுமந்தேன்.
நான் உன்னை காதலிப்பதை நிறுத்தவேயில்லை.
அதனால் தான் உன்னை விட்டுவிட வேண்டியிருந்தது.
நீ காதலின் அர்த்தத்தையே மாற்றிவிட்டாய்.
தேவ்.
நீ உன்னை கவனித்துக் கொள்வாயா?
நான் உன்னுடைய அடுத்த புத்தகத்திற்காக ஆவலாக காத்திருப்பேன்.
சரியா?
நாம் போகலாம்.
ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு
ஜெயின் புத்தக நிலையம்
ஜலேபி, ஆய்ஷா பிரதான்
யாருக்கு சேர்வதற்கு விதியில்லையோ
அவர்கள் சிறந்த காதலர்கள் ஆகிறார்கள்.